Woensdag 18 november 2026 vierde het echtpaar Kaper hun 60-jarig huwelijksfeest. Burgemeester Hans van Daalen bracht het bruidspaar een felicitatiebezoek.
Onze ouders komen van oorsprong uit de buurgemeente Putten en buurtschap Huinen. En zijn beide geboren tijdens de 2e wereldoorlog.Levensloop echtpaar Kaper
Onze moeder (Cobie) is opgegroeid in een gezin van 10 kinderen (4 broers en 5 zussen) (3 broers en 2 zussen zijn inmiddels ook al overleden)
Onze Opa had een winkel aan huis met de verkoop van naaimachines en alles rondom garens, naalden, knopen etc. Ook het vermaken van kleding e.d. Knoopsgaten herstellen, reparaties hoorden daarbij. Er werd jong geleerd om aan te pakken en te werken. Na de lagere school en de huishoudschool was het dus ook buitenshuis aan de slag.
Onze vader (Reijer) is opgegroeid in een gezin van 3 (1 jongere broer en een oudere zus) allen nog in leven. Onze opa was dagloner/ arbeider en heeft op meerdere landgoederen rondom Putten gediend en werkt. Zodoende heeft mijn vader ook nog een periode in de gemeente (stad) Nijkerk gewoond. Na de lagere school en de ambachtsschool/ avondschool is onze vader opgeleid tot timmerman en als Timmerman aan de slag gegaan in Nijkerk.
Ze hebben elkaar ontmoet via een vriendin van mijn moeder. Van het éen kwam het ander... Tijdens hun verkeringstijd moest mijn vader opkomen voor de dienstplicht. En werd hierdoor ook uitgezonden voor de militaire inzet in Nieuw-Guinea. Voor vertrek nog een laatste middag samen vrij en op pad, althans dat was het plan. Opa (vader) Zutekouw dacht daar anders over. Voordat onze ouders per fiets de dorpsgrens verlaten hadden werden ze al ingehaald door haar jongere zusjes.
Thuiskomen van Pa! Er was werk te doen... geen tijd voor leuke uitstapjes. Reijer vond dat natuurlijk niet zo leuk. Maar Vader Zutekouw dacht daar anders over. Kom eerst maar levend terug uit Nieuw-Guinea en dan zien we wel weer... (Wellicht geen gekke gedachte van een man die ook de oktober razzia overleefd heeft. Een opmerking die vandaag de dag in een geheel ander context staat) Onze Vader ging op uitzending, contact via brieven bleef. Na een veilige terugkomst ging de relatie en verkeringstijd verder.
Zoals bekend zijn ze in 1966 op 18 november in Putten in het huwelijk getreden. En na dit feest in Ermelo komen wonen. In hun zoektocht naar een woning was Ermelo in beeld gekomen vanwege de vele en betaalbare nieuwbouw. Waar in Nijkerk een gemiddelde woning nieuw 38.000, - gulden moest kosten kon in Ermelo voor 25.000, - gulden een nieuwgebouwde middenwoning aan de Wetstraat betrokken worden.
Echter dit kon alleen als men economisch aan Ermelo gebonden was. In die tijd blijkbaar geen probleem daar de makelaar (Duinker) er gewoon bij de verkoop van deze woning een baan bij regelde. En zo kon onze vader in Ermelo bij de gebr. (klaas) Van Putten (boerderij Westeinde) aan de slag als Timmerman.
Onze moeder naam de taak van huisvrouw op zich en ook de zorg voor mijn oudere broers die in 1968 en 1969 (1,5 jaar verschil) ter wereld kwamen. Na enige jaren wet de wetstraat ingeruild voor een ruimer huis aan de Oude Telgterweg op nr. 64 alwaar ik als 3e telg geboren ben in 1976. En mijn ouders nog steeds wonen. Het leven ging ondertussen gestaag door… werk, opvoeding, volwassen worden uiteindelijk zijn we allemaal uitgevlogen
Onze vader ging via de gebr. Van Putten, door als onderhoudstimmerman op ziekenhuis Salem, in 1988 ging hij mee over naar het nieuwe St Jansdal in Harderwijk. In 2003 mocht hij met pensioen… nou ja pensioen we hebben hem de 1e jaren aardig beziggehouden! We zijn allen woonachtig in de regio, 2 in Ermelo en 1 eerst in Putten nu in Voorthuizen.
Met elk huisje zijn eigen kruisje(s) … Zijn Reijer en Cobie in de loop der tijd ook opa en oma geworden van 7 kleinkinderen. Zijn alle kinderen en verschillende kleinkinderen werkzaam in de bouwsector, metaalsector, zorgsector, bij de politie en sinds kort ook een kleinzoon als vrijwillige brandweer Allen sociaal en maatschappelijk betrokken in vele opzichten. De 3 jongste staan in de kinderschoenen van hun schoolcarrière… dus daar nog vele onbeschreven bladzijdes.
We hopen dat we met elkaar nog enkele jaren mogen genieten van onze ouders (opa en oma). Het ouder worden komt met gebreken, dat is nu nog redelijk te overzien… samen redden ze het nog maar mooi steeds zonder echt hulp van buitenaf.
Tuurlijk springen we als gezin bij in de tuin en met het huis. Maar binnen doen ze het toch maar mooi samen. En is er nog zat te oogsten vanuit de tuin wat jaarlijks weer in een potje jam verwerkt wordt.